donderdag 17 augustus 2017

Uitgestorven soort


De boer gaat altijd maar door met werken. Koeien melken, stal schoonmaken, in de weer met stront en mest uitrijden. Lekker aan al die uiers zitten en er aan trekken, dat houdt de moed er een beetje in me dunkt. Van vroeg in de morgen tot laat in de avond bezig. Toch wel iets anders dan een 38 uurs werkweek. Je moet wel van staal zijn wil je dat volhouden.
Ik mag er graag naar kijken en mij verwonderen over die weinig overgebleven boeren. Laten we er zuinig op zijn, het is een uitstervende soort die, mits de overheid zo doorgaat, over een aantal jaren nog slechts te bewonderen is in het wassenbeelden museum van madame  Tussauds.
Bordje erbij: Uitgestorven soort. Kwam ooit massaal voor in tijden dat de mens begreep dat een boer net als een bij, onmisbaar is…

Donkere luchten in de Molenwaard


Frieslanders en Bildstar


De piepers benne ongeveer wel goed. Vrij vroeg kunnen zetten dus ik takel ze er maar eens uit. Toch leuk dat je van twee kleine zakjes pootpiepers 35 kilo aardappels hebt. Dat geeft de burger moed. En dit jaar gelukkig geen fytoftora in de piepers want dan kun je er enkel naar fluiten.
Een pieper van eigen koude grond is dus wel heel wat anders dan die glazen bollen die je in de supermarkt als zijnde aardappel kunt kopen. Die kweken ze volgens mijn op oude gebruikte volgekakte luiers want er zit dus echt geen smaak aan om over de kruimeligheid nog maar te zwijgen.
Kruimig staat er op de zak. Dan moet je er zeker een hand zand bij meekoken want het blijven glazige piepers die ik niet lekker vind. Afkokers mot ik hebben die je met weinig water kookt en dan op je bord in een zalig kruim uiteenvallen. Die glazen loeders geven ze maar aan de fabriek waar men glazen ogen maakt.
De Frieslanders dus om te koken en de Bildstar voor de patattekes…

dinsdag 15 augustus 2017

Door de bliksem getroffen


Boven het achterland pakken donkere wolken zich samen. Jan kijkt uit het raam en zijn gans Goofie, schudt zijn kop uit van de eerder gevallen regen. Het kan behoorlijk spoken in dit deel van de Molenwaard en wie overvallen wordt door een bui als dit, loopt wel wat gevaar. In de Krimpenerwaard is ooit een veldwachter door de bliksem getroffen en was op slag naar de eeuwige jachtvelden terwijl de koperen knopen tot op zijn huid ingebrand waren op het corpus delicti.
De weergoden lijken onverschillig ten aanzien van de sterveling. Thuis lekker binnenblijven is derhalve een betere keus dan uw fotograaf met gevaar voor eigen leven ondernam.
Maar alles voor een mooi plaatje, want dat komt niet vanzelf op het oog van de camera. Drijfnat geregend doch, wel een geslaagde plaat en dan, ik ben geen veldwachter en heb geen koperen knopen die de bliksem aan zou trekken. Hooguit een paar metalen vullingen in de verstandskiezen…

Hooimeiden en stromannen....


maandag 14 augustus 2017

Rechtop begraven


In de Stolwijkse boezem is een plek waar zware misdadigers ter aarde besteld werden na er te zijn opgehangen. Een plek op het kerkhof werd hen door hun gruweldaden ontzegd. Ja, in vroeger tijden deed men niet kinderachtig. Ik denk daar wel eens aan als ik lees dat politieagenten hun gummiknuppels niet meer mogen gebruiken.
Onze voorvaderen geloofden nog wel in straf en wisten manieren om deze ook tot in de dood door te drukken. Even terug naar de stolwijkse boezem waar verschillende misdadigers ter aarde zijn besteld doch (en nu komt hij) rechtopstaand begraven. Als extra straf om de misdadiger nooit rust te gunnen, recht op zijn voeten. Deze plaatsen (waar misdadigers niet lagen doch stonden) markeerde men dikwijls door drie wilgen op een rij te plaatsen.
Bij het schieten van deze plaat in de Molenwaard kwam deze herinnering weer omhoog. Niet in de laatste plaats vanwege de drie wilgen.  Wie interesse heeft om deze plaats te bezoeken, wil ik best eens meenemen naar de plekken aldaar waar vreemd genoeg volop wilde orchissen  bloeien. En natuurlijk de alruinwortel die enkel wil groeien op de plek waar iemand stierf…

Natuurmens

Je bent een natuurmens of niet. Ik geniet als de zon zo in het water staat....

zondag 13 augustus 2017

Spoken in de Molenwaard



Bij de molen van Stam spookt het. Dat begrijpt een kind. Zeker als het zwerk zwaar is van de regens kun je als je goed luistert uit de krochten der duisternis, die nu eenmaal onder het veen aanwezig zijn, hun gekrijs horen.
Ooit woonde magere Dina op de molen die er om bekend stond winden te kunnen laten die naar sulfer en tenenkaas geurden. Ze verkocht Kruikjeswater wat ze zelf brouwde door het water uit de molenvliet te scheppen en daar haar voeten in te laten weken.
Het huismiddel zou helpen tegen kraamvrouwenkoorts, steenpuisten, aambeien en bovenal als je er mee gorgelde een pijnlijke kies of tand van de pijn afhelpen.
Een heks dus.  U begrijpt dat toen Dina een keer te water geraakte tijdens het scheppen van vers kruikjeswater dat zij zelf onderging en sinds die tijd kun je bij dreigend onweer haar vreselijke stemgeluid horen en voor mensen die goed kunnen ruiken, zelfs haar kruidige winden die met regelmaat van de klok aan de veenbodem ontstijgen…..

zondag 6 augustus 2017

Indian summer.



Nog even zomer, doch wie er gevoelig voor is proeft reeds dat we verder in het jaar glijden. Het licht begint te breken en wordt langzaam harder, iets killer. Ook in de lucht zit een vreemde kilte, een geur van voorzichtig verderf.

Honden janken soms hard in de nacht, ze gevoelen de naderende herfst die nog ver weg is en toch dichtbij. De huisvrouwen kloppen uit alle macht hun kleedjes. Aan waslijnen wapperen reusachtige op tweepersoons tenten gelijkende bh’s, in gebloemde motieven als ware de boerinnen bij machte om de hunkering naar de zomer nog even aan hun weelderige boezems te drukken en te rekken.

Voorzichtig, heel voorzichtig worden de nachten iets frisser en je slaapt niet meer enkel onder een laken doch trekt het dekbed al een beetje bij. De parfums worden reeds zwaarder, wapperende meisjesharen in de wind die aan begint te trekken. Misschien, heel misschien komt er een Indian Summer. Dan rekken we de boel als een weduwe die opnieuw verliefd wordt op de tuinman en best nog even wil rollen in het gras. 

Pluisje

Soms zou je een pluisje willen zijn
Zomaar wegzweven van alle verantwoordelijkheden in het leven. Alle gezeur, alle werk, alle verplichtingen, alle mensen die je pijn doen, die je voor hun kar of zeg maar gerust tandem-asser willen spannen. Je moet zoveel in het leven. Ooit zaten we met een oervrouw onder een of andere kokospalm en veegden tevreden onze harige kont met een hand gras en vraten vers gebraden mammoetkloten. Maar de beschaving sloeg ongenadig toe en zie nu eens aan!
Op ons tempur matrasje tobben om die kruidige wind in te houden want nergens blijft een scheet zo lang hangen als in de slaapkamer. En dat terwijl we ooit gewoon in het wilde weg konden toeteren maar ja, we moesten zo nodig beschaafd worden en op spekzolen over asfalt lopen. En voetschimmel kweken in Hema-sokken. En vlees vreten vol sulfiet, mooi rood maar je darmflora komt er zo van in opstand. De vooruitgang heet dat.
Vrat je ooit je verse eitje van een tamme dodo gebakken door een oervrouw met borsthaar en twee kraaiennesten onder de oksels. Dat was allemaal te min. Gif willen we en veel ook. En haar is overigens ook uit. Scheren, harsen, tobben, klooien. Ach, ik riep het al: soms zou je een pluisje willen zijn, zo maar zweven ver weg van alle beschaving.
Maar ja, dan zal je net zien dat je op een onbewoond eiland wortel schiet en kiespijn krijgt en dan zit je weer met een probleem. Het leven is nu eenmaal geen appeltaart eten…..

maandag 31 juli 2017

Erotisch alpinisme….

Bij de drogist in Ammers liep een heel schraal mannetje en een reusachtige vrouw. Ze hadden duidelijk veel liefde voor elkaar want ze liepen met één hand, hand in hand en met de ander duwden ze gezamenlijk een klein karretje boodschappen voor zich uit. De kar was leeg op een reusachtig pak condooms met fruitsmaak na. Appel/banaan, zag ik in de gauwigheid. Om de een of andere reden dacht ik bij het schieten van deze macro weer aan hen. Gek hoe je gedachten soms een rare vlucht nemen...

vrijdag 28 juli 2017

Nieuw leven

Op de bodem van de sloot levend als een roofzuchtig kevertje was het toch best goed vertoeven. Maar aan alles komt een einde en regelmatig verdween er een uit beeld om door de onneembare barrière van het wateroppervlak te verdwijnen. Nimmer keerde er een weerom. Nee, na dit leven in de sloot bestond er geen nieuw leven. Welnee!
Weten die roofzuchtige kevertjes veel dat er na dat leven in die modderige sloot een heel nieuw bestaan op hen wachtte.
Een bestaan waarbij het oude werd verwisseld voor iets heel nieuws. Waarbij mogelijkheden wachtten die boven alle verwachtingen uitstegen.
Ooit een roofzuchtig kevertje, maar nu een hemelwezen dat verheven boven alles uit kan stijgen op vleugels van glas in lood.
Verzin het maar!
Er bestaat geen hiernamaals. Welnee. En toch, voor de mens die durft te kijken liggen er in de schepping veel verwijzingen naar het te komen nieuwe leven.
Geloof het maar.....

donderdag 27 juli 2017

Nestmaat (Molenwaard)




In de Lindeboom zit een houtduif te broeden. Ze kijkt me vaak aan met een lodderig oog die het midden houdt tussen de blik van een jehova’s getuige wiens schoen klem tussen de deur zit en een wulpse vrouw die bij het laten glippen van wat kontgas, merkt dat er een vingerhoedje nat bij zit.
Ze zit me daar best in de boom, hoewel ze de vreemde neiging heeft om op mijn kop te schijten. Derhalve weet ik zeker dat het een zij moet zijn.
Vanmorgen zat haar offspring met lelijke lange neuzen op het schuurdak de aardkloot te verkennen. Het viel ze niet tegen geloof ik. Ach, de jeugd vliegt uit, hoorde ik een barkeeper ooit zeggen toen een van zijn klanten die te diep in het glaasje had gekeken vertrok, over de mat struikelde en op straat pletterde terwijl zijn ondergebit (kon ook bovengebit zijn) hem uit de mond vloog.
Dag lieve duiven, maak er wat van!

Je eigen tuin

Alles wat van je eigen tuin komt smaakt beter. Misschien is het schijn, dat moet dan maar, doch ik (lees we) eten met meer smaak wat van onze eigen grond komt. Je herinnert je de inzet, het spitten, de bemesting, het planten, het liefdevol op zien groeien en weet dat er geen door jezelf aangebracht zijnde giffen zijn gebruikt.
Derhalve kun je als man je uien gerust tonen...

vrijdag 14 juli 2017

De Molenwaard ontwaakt


Vrouwen in reusachtige konten trimmen voorbij ons raam. Mag het graag zien al dat geweld. Kom, kom, dames die kont is de reden dat uw man op u viel. Loop hem er nu niet geheel en al af want een vrouw is geschapen met rondingen en behoeft zich er niet voor te schamen.
Er heeft een hond voor de deur gescheten wat ik eerst weg moet halen voordat ik ga maaien zo anders zitten de vlokken in mijn overgebleven haar.
Het heeft er alle schijn van een mooie dag te worden dus dat is meegenomen. In de verte loeien wat koeien en de eerste meiden die graag paardje rijden fietsen alweer druk converserende voorbij.
Vanuit de hoge bomen bij verder woonachtige buren roept een torenvalk.De geit tegenover ons huis, perst er keuteltjes uit die gelijken op pottertjes die pa altijd vrat tegen zijn keelpijntjes.
De rust valt op. Heerlijke stilte. Genieten dus....

zaterdag 8 juli 2017

vrijdag 30 juni 2017

Gabbertje

Op de Molenkade liep een verwarde man. Hij rook naar de jajem en mompelde wat voor zich uit. Ik zat wat voor mij uit te staren over het water naar een fuut met jongen. Hij nam plaats naast me in het gras en ik rook zijn kegel nu nog sterker.
“Als mijn gabber er was gaf ik hem een vijf euro,” riep hij zomaar vanuit het niets.
“Want je gabber is je gabber en heb ik een tientje dan heeft mijn gabber de helft. Daar ben je gabbers voor.”
Wat zeg je op een bekentenis als dit? Ik zweeg en keek naar de fuut. Hij draaide een uit apenhaar bestaand sjekkie en joeg er de brand in. Trok witte dikke rookwolken uit zijn peuk en hernam: ”Het is fijn je gabber te zien, want je gabber laat je nooit in de steek, omdat hij je gabber is.”
Er passeerde een zwaan met vier jongen in het water. We keken ze samen na tot ze uit beeld waren.
“Als ik een lekker wijf heb, dan krijgt mijn gabber haar ook. Want hij is tenslotte je gabber. Heb ik een auto, dan rijdt mijn gabber ook in de auto, daar is het je gabber voor.”
Het woord gabber begon mij de strot uit te hangen en ik vroeg hem: ”Waar is je gabber eigenlijk?”
“Ik heb op dit moment geen gabber,” mompelde hij, stond op en liep enigszins slingerend terug Ammers binnen.
In mijn grijze cellen bleef het woord gabber nog een tijdje hangen, net als de geur van jajem. Zou ik een gabber willen? Ik dacht van niet. Ik ken mijzelf en de mens. Iemands gabber zijn is me te close. Net zoals je wel eens ziet dat buren de deur voor een bepaalde tijd bij elkaar plat lopen en daarna een daverende ruzie krijgen, zo gevoelt het bij mij ook bij het woord gabber. Even gaat het goed en dan sla je elkaar de schedel in en heb je geen gabber meer.
Ik zou er derhalve ook geen een zoeken….

Wietolie

Zijn er verder nog nadelige effecten te melden als je wietolie gebruikt? Volgens mijn vrouw zie ik er de laatste tijd wel wat anders uit. Ik persoonlijk zie niets bijzonders....

woensdag 28 juni 2017

Rob Kentie en de Julikever



Ik had er nog nooit van gehoord, maar een bevriende mede fotograaf/digitale films maker Rob Kentie kwam deze reusachtige kever met de afmeting van een 2 euro stuk brengen. Dat is ronduit leuk en aardig van hem en ik dank hem voor deze moeite. Rob is een goede verteller en we zien hem graag komen. Helaas was ik niet thuis, maar Paula gelukkig wel. Bedankt weer Rob, ik heb er een serie van 80 foto's van kunnen schieten.

Ik dacht dat het een dode was maar zodra ik hem oppakte begon hij te trappelen met zijn pootjes en geluiden te produceren die mijn opoe met houten been ook altijd maakte na het nuttigen van een bord kapucijners. 

Een soort combi tussen gepruttel en gegrom. Enfin, ik dacht je pruttelt maar aan, het waait toch dus hup, op de sneeuwbal en later op de papaver en dan maar lekker een paar foto’s schieten. Ik vind het wel een geslaagde missie deze Julikever.

Het verspreidingsgebied van de julikever is zuidelijk Midden-Europa, de Kaukasus en Noord-Afrika. In Noord-Duitsland en Nederland is de soort inmiddels zeldzaam doordat zijn leefgebied te sterk is aangetast. De kever wordt in Nederland gevonden in het duingebied.
Ik zal haar met zorg naar de zanderige strandjes brengen aan de rivier de Lek, zodat ze wellicht daar een mooi plekje vinden kan voor eventuele gezinsuitbreiding…

dinsdag 27 juni 2017

Een zaak met een luchtje


“Een bui met af en toe een donderslag”, sprak de man op de radio. Het is even buiig maar wel lekker. Buiten reed een in de buurt wonende boer gier uit over het land. Helaas moet het geïnjecteerd worden. Ik vind de oude methode leuker om te zien en kruidiger om te ruiken. Dat je zo van die vlokken stront door het zwerk ziet vliegen. Dat is toch een soort genot voor en smeerpijp als ik. Slecht voor het milieu, zegt de overheid dat sproeien van flodders stront. Wij pompen met z’n allen elke dag megaveel fijnstof het zwerk in maar als een boer een poepie laat moet hij in de ban met zijn stank.
Regelmatig wordt her en der vanuit de industrie een foutje gemaakt en klagen omwonenden over stankoverlast want laten we wel zijn, ik ruik liever een beetje stront dan wat de industrie aan geuren meent te moeten maken. Op de radio hoor je dan stomme berichten, voorgelezen door nog stommere voorlezers die er van uitgaan dat u en ik onderaan de ladder der stomheid staan en alles geloven wat ons wordt voorgelogen.
Laatst een ongelukje, maar het gif bevond zich gelukkig op twintig meter hoogte dus niets aan de hand, aldus de journaallezer. Hoe achterlijk denken ze nu dat u en ik zijn dan? Zou het nu 20 km hoogte zijn dan zou ik twijfelen, maar 20 meter dan denk ik: lazer toch op met je valste schijn van veiligheid. Geen hond die er over valt, geen haan die er naar kraait. Maar werpen de weinig overgebleven boeren wat stront op het land, dan komen de milieu-geile mannen om hem te beboeten. Welkom in ons steeds vromer wordende landje. Nog even en iedereen krijg een geur en geluidsdemper aan de aarsdop.

donderdag 22 juni 2017

Kakken in een poepdoos

Downloaden in de open lucht
Hoop dat u het mij vergeeft als ik geen blad voor de mond neem als het gaat over kakken in de open lucht. Ik houd ervan. Zo’n ouderwetse poepdoos, schijthok, pisplee, drollenkamer, kakhuuske, piskabinet, nummer honderd, gemak, privaat enfin, de lijst om aan te geven dat het om een drollenfestival gaat, is wederom ellenlang. Wij Hollanders houden van kakken.
Wat mij bekoort aan dergelijke boerenplee ’s is dat het altijd lekker tocht aan je kont. Daar kan geen afzuiginstallatie van Gerberit tegen op. Een vleugje koelte aan het achterlicht geeft de burger moed tot kracht zetten. Je kunt er op los stinken, want het waait zo de wilde woeste natuur in. Iets wat anders ligt bij het binnen kakken.
Dan is er altijd de spanning van iemand die ook wil poepen en door het gaatje in de deur kijkt. Noem het een verbasterde vorm van voyeurisme, ik heb er een zwak voor. Zo’n loerend oog terwijl jij net gas geeft. Gestommel van mensen die passeren en een harde wind, is ook leuk. Mensen lachen er om en blijven wachten om te zien wie die oer geluiden maakt. Dat geeft spanning als je er weer uit moet. Vrouwen doen beschaafd maar in het geheim houden ze van een vent die stinkt. Zolang ze het niet behoeven ruiken dan.
Voor de dames die down wensen te loaden zitten er standaard enge spinnen, die het ontlasten versnellen en versoepelen, want niets zo vervelend als verstoppingen in het darmkanaal doch, de van nature in veel dames aanwezige angst voor spinnen, helpt zeer zeker bij het droppen van de behoefte.
Er is standaard geen 4 dubbel gelaagd Wc papier doch meestal een Reformatorisch dagblad want dat veegt bevindelijker en de aldaar gebruikte “drukinkt” sluit naadloos aan bij uw eigen “drukwerk”. Duidelijk, onbevangen en vol van de h(eer)(lijkheid).
Het kijken in de diepte van de boerenplee en het er een emmer water na inwerpen, is ook al zoiets “oers” dat mij bevalt. Wel even zien of de emmer naast het gat daadwerkelijk gevuld is, anders eerst even volscheppen in de sloot. Je kunt je “oel” tenslotte niet delen met de rest der mensheid. Beschaving heet dat. Dus je kwakt die emmer er lekker in en voelt je door al deze activiteit vitaler dan voordat je er in ging. Het ontlast zoveel fijner dan een moderne plee.
Nog aardiger zijn de zogenaamde “ploemppleeën”. Dit betrof boven de sloot gemaakte huisjes waarbij je drol direct het water in ploempte en dan als een bootje wegdreef. Maar dat mag niet meer van onze overheid. Hygiëne voor alles. Dat snap ik best. Doch er gaat wel veel schijtplezier verloren in onze moderne in wit porselein gebakken toiletten, waarbij je oel op zijn best in een halve liter water ten onder gaat en een slimme bruine veeg achterlaat.
Ik schijt liever op de old fashion way….

dinsdag 20 juni 2017

De molenaar (Molenwaard)

Vrienden.

Altijd leuk om in je toch nog wel nieuwe woonomgeving vrienden te krijgen. Mensen waar je af en toe eens aanwipt en een bakkie doet en andersom.

Helemaal leuk als het een heus molenaarsgezin betreft. In de Molenwaard tref je die soms en dat is zo aardig, dacht ik. Mocht een mooie serie van hen schieten en ik deel er eentje. Er wonen ook nog drie jongens.
Jaha dat is proppen in zo'n molen dan. En je kunt niet in onmin met elkander leven want ontlopen en je terugtrekken is er niet bij. In de molen is het knus en gezellig. De wieken suizen voorbij het raam en geven de molen een gezellige cadans die je voelt. De rust, de molen, het gezin, de Molenwaard, ach, heerlijk toch! Fijn verse vrienden te hebben.


maandag 19 juni 2017

Boeren en winden


Een oud brokje schuur, of noem het hut van mijn part, dat ik aantrof op het ooievaarsdorp. Elke man moet eigenlijk zoiets bezitten anders verwordt hij tot een dikpenzige, prostaat vergrotende sukkel op gele sokken of erger nog met Goofy er op. Een bonk ruwe woning zonder nonsens. Heerlijk lijkt me dat om zoiets te hebben. Misschien bouw ik er wel eens eentje en dan moet er ook een kacheltje in staan. Hoewel dit laatste wel niet tot de mogelijkheden zal behoren want we mogen in dit vrije land steeds minder, dus zal hout stoken op laag niveau ook wel tot de verboden behoren.
Wat moet je dan met zo’n hut hoor ik u bijna hardop denken. Nou gewoon, lekker zitten. Vuurtje stoken ik zei het al. Een goed boek lezen. Lekker warm. En koffie, de geur van verse koffie.  Aan wilde wijven denken misschien, weet ik veel. Winden laten, zoveel is zeker. Hard, degelijk en bovenal ongegeneerd. Lang geantichambreerde winden in piepende hoge tonen, als wel in het laag met tuba-achtige effecten, die hun mannetje staan. En boeren. Een man wil boeren, maar boeren zijn uit. Vraag maar aan de overheid die doet er alles aan om ze kapot te krijgen.
En uit een raampje kijken hoe de sneeuw neerkomt. En een paar harde worsten aan het plafond voor de stevige trek. Glas wijn erbij en dan genieten. Sigaartje kan ook, maar wel een goede. En mijmeren over het te komen voorjaar en korte rokjes, tuurlijk. Want zo zijn mannen. De uwe niet? Haha, laat mij niet lachen…

zaterdag 10 juni 2017

Honden in de kastanjeboom


Papegaaien en beo’s zijn prima imitators, dat is algemeen bekend me dunkt. Doch dat er meer vogels zijn die omgevingsgeluiden prima na kunnen doen, is voor velen nieuw. Wij hadden in Gouda buren in de straat die een huis of zeven verderop woonachtig waren en van die kleine kefhondjes hadden. Ik houd niet van die scharminkels die me keffend in de poten bijten, doch dat is een ander verhaal. Het vreemde was dat er in de zomer plotseling blaffende geluiden uit de kastanjeboom in onze tuin kwamen. Eerst overwoog ik de gedachte dat de buren eindelijk genoeg hadden gekregen van die zenuwlijders van keffers en in een opwelling van drift een van die hondjes met een welgemikte worp in onze boom hadden gemieterd. Je mot wat!
Maar nee, het bleek een kraaienjong dat in de boom bij de kefhondjes in het nest gelegen had en nu een perfecte imitatie gaf van die keffers. De hele zomer, de herfst en zelfs de winter door, kwam nu het lamlendige gekef niet enkel over de schuttingen van de scharminkels van hondjes, doch ook uit de kastanjeboom waar de jonge kraai op de een of andere manier een veilige have vond. Pas toen zijn we besloten echt te verhuizen…
..

vrijdag 9 juni 2017

Penseelkever Alblasserwaard

Veel kom ik ze niet tegen maar deze penseelkever zat op de Amerikaanse sering. Een prachtig harige kever die snoept van de zachte weke delen van de plant en het stuifmeel....

zondag 4 juni 2017

Dirk de Jehova's getuige


Dirk
Onder de vlonder van de uitbouw woont Dirk de pad. Het is een moddervet beest dat vreemde wulpse geluiden maakt, die doen denken aan een mandril in paringstijd. Ik denk dan ook dat het een soort paringsroep is, maar heb geen verstand van paddenseks. U wel?
Men kan niet alles weten. In de nacht klinkt zijn roep het luidst en dan hoor je ook een soort echo, want iemand (ik neem aan zijn vrouw want ze heeft een hogere stem) geeft antwoord.
Dirk begint en dat klinkt als: Waarkboooorrren. Dan komt het antwoord dat klinkt als:”Onkwaaaakkkktt. Na een tijdje te luisteren gaat je fantasie met je op de loop en klinkt het als: ”Wachttoren en ontwaakt.” Zouden mijn padden getuigen van Jehova zijn? Dat ze langs de deuren gaan en bij mij onder de vlonder hun koningszaal vol zingen met die vreemde volzinnen?
Of komt religie niet voor onder koudbloedige? Wat weet een mens op de keper beschouwd toch weinig. Eergisteren betrapte ik hem op een heuse vrijpartij. Wilde er nog een foto van maken maar aan de andere kant moet je iemand seksleven in de privésfeer houden.
Ik ben bang dat er snel gezinsuitbreiding komt en wat er dan allemaal voor geluiden in de nachtelijke uren ons deel zullen worden is de hamvraag. Eergister klonk zijn roep wel erg raar. Bij nader onderzoek bleek Dirk met zijn wachttoren-geluiden in de droogstaande put gekletterd. Heb hem er maar uitgenomen en teruggezet onder de vlonder. Dag Dirk, maak er wat van en pletter weer niet in de put wil je….

woensdag 31 mei 2017

Fut en feromonen


Langzaam is het helgele koolzaad reeds over haar hoogtepuntje heen. Ook het fluitenkruid verliest haar maagdelijkheid, het is allemaal natuur en eeuwig maagdelijk zijn is slechts voor de nonnen weggelegd. Op hun grafsteen staat dan ook geschreven: ongebruikt retour!

De Molenwaard zucht in een klamme omhelzing vol transpiratie, want het is een zalig maar heet voorjaar. Ik fiets door de warmte bevangen, zo langzaam dat ik word ingehaald door een hommel. 

De zoveelste afgang! Vast een kloothommel. Een mooie buurvrouw brengt in een spijkerbroek vol gaten op de juiste plekjes, haar zoon naar school en lacht me toe met haar verleidelijk ivoor. Ouwe vos, zie je haar denken. Gelijk heeft ze.

Dames met bruinverbrande knietjes fietsen wulps voorbij en zijn vrolijk gemutst. Anderen wandelen met ritmisch bewegend kontwerk langs en er zweeft een geur in het zwerk van Fa-zeep met wilde limoenen, die dames pikant laten rennen over witte stranden.
Er hangt een vleugje gevleugelde Always  in de lucht en wat pikante feromonen rond de dames, die je hoofd een beetje laten tollen.

Je lippen beginnen als vanzelf te hunker. Je hapt naar adem, doch de hitte van de zwoele voorjaarsbries geven je het gevoel dat je bezig bent te happen in een warm wollen deken.
Het beste is diep ademhalen en als je te veel in vervoering geraakt even een plasje te maken tussen de hoogstaande brandnetels. En dan wat zwaaiende bewegingen maken. Dat haalt de fut er wel uit….

Maken vlierbloesemsiroop

Het is weer vlierbloesem-sirooptijd
Heel simpel je plukt daar waar het mag een stuk of 30 welriekende bloemen af en stopt die in een pan met water. Gewoon koud dus niet koken. 


Dit laat je een nachtje staan weken en doet er wat citroensap bij. De andere dag zeef je de bloemen er uit en zet je het water met de bloemensmaak op je kookstel. Ik gebruik op 30 bloemen 2.5 liter water en ruim 2 kilo witte suiker. 

Sommigen vinden het lekker om er een sinaasappel doorheen te doen in de vorm van het sap (uitpersen dus) en de sinaasappelzest. Tegen de kook aanbrengen en in schone flessen doen en je hebt een siroop die ongekend lekker is van smaak. Die sinaasappel en de zest behoeven niet, maar het mag wel. 
De smaak van vlierbloesem is met niets te vergelijken. Ongekend lekker als limonadesiroop, over het ijs of de vla. Ik zeg: doen.


Wat je overigens niet moet doen is de vlierbloesem meekoken. Gewoon koud water en een nachtje trekken. Dan de bloesems eruit en pas dan op het gasstel o.i.d. Succes!


vrijdag 26 mei 2017

Haast


Op de Peppelweg reed een vrouw vol gas over een stel overstekende waterkipjes heen. Zonder ook maar om te kijken of vaart te verminderen reed ze door, mij achterlatende met veel opstuivende veren, een waterkip die in grote ontsteltenis de sloot invloog en een die voor dood bleef liggen op de druk bereden weg. Dus je stapt van je fiets, steekt een dikke middelvinger op naar dat wijf in die auto en raapt het dier van straat. Inmiddels suisden de auto’s weer langs mij heen maar de waterkip kwam bij aan de kant van de weg in het gras en hinkte richting de sloot waar haar partner luid piepende zijn ongenoegen kenbaar maakte over het incident.
Soms vraag ik mij hardop af of wij onze prioriteiten nog wel op de juiste plaatsen stellen. Waarom vinden wij het heel normaal dat er in het verkeer naast veel mensen ook jaarlijks duizenden dieren worden doorgereden omdat wij nu eenmaal ehhh, haast hebben? EN gebeurt er een ongelukje, heb dan ook de ballen aan je lijf om even poolshoogte te nemen om te zien of er nog wat te redden valt. Maar nee hoor, mevrouw moest vast en zeker naar iets heeeeeeel belangrijks toe……

Clown Flop (Ouderkerk a/d ijssel)

Hippe Piet en Clown Flop en zijn familie. Voor al uw feestjes, kinderpartijtjes, sinterklaasfeestjes en meer. U kunt terecht bij Bas de Groot. Ik zeg doen en reserveer tijdig want vol is vol....
Voormeer info zie;onder deze link

zaterdag 20 mei 2017

Uierzalf



Even bij Tomas in de melkstal kijken. Mijn vrouw kroop er gezellig bij en samen zaten ze onder de koeien. Soms is geluk heel gewoon. Hier op het platteland hangt nog de sfeer van weleer. Veel mensen kennen elkaar, helpen elkaar, gaan bij elkaar op de koffie en hebben tijd voor een praatje over de heg of zo u wilt een praatje onder de uiers.
Dat het nog maar lang zo blijven mag. Nix geen gedonder met mobieltjes waar men de hele dag op zit te kijken, maar gewoon gezelligheid. En het voordeel van gezelligheid is dat deze geen tijd kent dus je kunt ook het klokkijken achterwege laten. Mijn vrouw kwam thuis onder de uierzalf, wat te denken geeft. Maar ja, tis lente dus niet zeuren….

Hollandse luchten


vrijdag 19 mei 2017

Swiebertje gevoelens in Nieuwpoort.

Beetje te winderig en te fris maar het brei-festival gaat door. Her en der hebben mensen hun voordeur of halletje ter bezichtiging opengesteld en dat is voor de fotograaf met beeldhonger een fijn gebaar. Oudere dames die in het handwerk wereldje hun rappe handen laten gaan met tikkende breinaalden. Weinig jongeren helaas. Ach, ooit was elk huisgezin een bron van hobby's maar helaas zit dat redelijk in het slob, of niet? De buren hadden postduiven, de andere deden in kanaries en aan de overkant had men kallekallekallekoenen die van die maffe snorkelende geluiden maken. Mijn pa deed in tropische visjes met een aquarium en moeder zat te handwerken en sokken te breien.
Het heeft wel heel veel sfeer en gezelligheid. Zo geheel anders dan je nu op verjaardagen ziet, waarin vrouwen op visite hun handwerksels meenamen en gewoon tijdens de visite doorgingen met breien, haken etc. Nu zie je dat niet meer. Zelden althans. Wel massa's mensen die naast je op hun mobieltje zitten te koekeloeren.
Of dat vooruitgang is?


vrijdag 12 mei 2017

Op en neer (Molenwaard)

Pislaantjes

De Molenwaard heeft van die idyllische laantjes, paadjes en andere sluipwegjes waar je je 200 jaar terug in de tijd kunt wanen. Je behoeft er enkel maar door de wimpers te kijken zodat het harde licht van onze beschadigde ozonlaag wat afzwakt en je hebt het idee dat je in een geheel ander jaartal bent beland. Krekels “zingen” hun deuntje. De Tjif tjaf doet er een eentonig versje bij en de vinkenslag klinkt uit elke Peppel. Er hangt immer een geur van verrotting en verderf die uit het veen opborrelt. In de verte blaft een hond en een vrouw wiegt voorbij met een kont als een zeskanten molen zonder wieken.
Ik houd van deze laantjes. Je kunt er verliefde stellen zien kuieren op zoek naar hoog gras. Een oude opa treffen die kringetjes zit te spugen op een bankje. Een lief poesje dat kopjes geeft tegen je scheenbeen. Een barones die haar oude gebalde vuistje naar je opsteekt als ze je herkent. Of een kleine maar mooie blonde vrouw die haar kalf van een hond uitlaat en je aankijkt met gevaarlijke koolzwarte oogjes waar cupido zijn pijltjes uit schiet.
Voorzichtig aan maar op die laantjes. Tis tamelijk vruchtbare grond en voor je het weet hoor je in gedachten Prins Bernhard gluiperig lachen en mompelen: de natuur is sterker dan de leer, voor je het weet gaat de hele handel weer op en neer.…..