donderdag 19 januari 2017

Lulbeurzende zilverreigers

Telde vanmorgen 83 zilverreigers die op drie sloten bij elkaar stonden. Een beetje als oude mannetjes kringetjes staan te spugen bij een lulbeurs. Ze hebben ook veel weg van stoffige hoog in de schouders staande mannetjes vind ik. Humeurig ook. Hun stemgeluid klinkt als een raspende kroegdeur die niet open wil en dat terwijl de trek in een neutje groot kan zijn. Samengeschoold gelijk hoerenlopers in de rosse buurt die wel zin hebben, doch geen geld en dus maar mopperend bij elkaar staan te leuteren....

maandag 16 januari 2017

IJskoude remsporen



 De nachtvorst is deze week langs geweest in de Molenwaard. We hebben vijf cm nodig om een beetje veilig te schaatsen. Niet dat ik schaats hoor. Veel te bang om een scheve te rijden. Ik blijf veilig op de klompen. Maar fotografie is wel weer heerlijk en zeker langs de molens is het een sprookje. Of we donderdag al op het ijs staan lijkt mij voorbarig. Maar misschien in het weekend. Mij ook prima. We gaan het zien. Tot die tijd maar over de Tiendwegen dwalen waar de rijp de bomen aankleeft als een remspoor in een onderbroek na het nuttigen van te veel erwtensoep.

zaterdag 14 januari 2017

Hunkeren naar winter

 
 
 
Bedoel als het dan toch moet winteren dan liever mooi stralend weer waarbij er sprake is van ijsvorming en de rayonhoofden natte dromen krijgen. Waarbij kinderen sneeuwpoppen maken en oma’s en opa’s voor het raam naar buiten staren en beseffen dat de tijd dat ze op de slede reden toch heus heel ver achter hun ligt.
Een winter waarbij je het ijs hoort kraken onder je schaatsen en de wereld een sprookje wordt. Waarbij de tuin van jezelf er evengoed bijligt als de verzorgde tuin van de buren want dat is het voordeel van sneeuw. Tot nog aan toe heb ik geen hoge pet op van de mensen die het weer voorspellen want hoe meer technisch vernuft tot hun beschikking staat, hoe meer bokken ze schieten als het om voorspellen gaat. Maar ik heb een oud litteken en als dat begint pijn te doen komt er strenge vorst. Voorlopig voel ik nog niets, maar ik heb hoop want af en toe voel ik een scheut.
Toen nou, niet direct mijn scheuten in het hoekje van het wantrouwen schuiven. U en ik zijn samen het resultaat van een intense scheut. Nou dan! Ik heb mijn zin gezet op ijs in de sloten maar voorlopig ligt er in de Molenwaard zelfs nog geen vliesje. Nou ja, misschien heel voorzichtig dan…

vrijdag 13 januari 2017

Opa voor het raam

 
 Wij onthouden eigenlijk slechts momentjes, geen hele of halve dagen, zelfs vaak geen uren maar korte ogenblikken. Mooie of minder mooie. De mooie overheersen vaak want ons onderbewustzijn drukt negatieve herinneringen weg. Wat een machine is de mens toch!
Een van mijn mooiste herinneringen stamt uit de winter tijdens mijn kinderjaren. Het was al avond en de sneeuw begon te vallen en bleef vallen. Mooie grote witte vlokken paksneeuw. Er viel wel 20 cm en in het licht van de lantaarnpaal voor ons huis zag je de vlokken als in een sprookje neerkomen.
Glijbaan maken, het was al halftien in de avond en mijn ouders waren blijkbaar niet thuis want in mijn herinneringen speelde ik de halve nacht op straat in de sneeuw. Een kind beleeft tijd heel anders dan een volwassen mens. Het kan evengoed een uurtje geweest zijn maar in mijn herinnering duurde die winteravond in de sneeuw een eeuwigheid.
Een eeuwigheid van geluk, van spel, van fascinatie, van betovering, van puur speelgenot. Nooit is er iets overheen gegaan. Nooit is er een herinnering bewaard gebleven die zo is blijven hangen in mijn grijze cellen. Die eerste kus, ja lekker nat hoor, de eerste keer scheren, ja fijn, de eerste keer op de Harley rijden, ja tof, de eerste natte wind, nou lekker dan, waar is een verschoning?  Allemaal niets vergeleken bij die sneeuwnacht uit mijn kinderjaren.
Altijd als het sneeuwt en ik sluit mijn ogen ben ik weer een paar seconden terug in de Woudstraat in Gouda en speel ik in de sneeuw, terwijl ik in de echte als een oude vent voor het raam sta, aan mijn kont krab en huiver….

Winter op het Achterland

Toch nog een beetje witte wereld in het achterland. De boerderij van Jan doet het weer erg leuk vind ik. Hopen op schaatsplezier de komende week. Volgens de berichten gaat het nu echt gebeuren. Van mij mag het. Zit er eigenlijk wel heel erg op te hopen. Niet dat ik zo'n schaatsfan ben hoor. Maar het plezier en de leuke fotomomenten zijn wel iets wat in mijn straatje past. We gaan het afwachten. De hoop alleen al is fijn. En meestal is het verlangen naar, mooier dan het bezitten van. Want je glijdt natuurlijk op je gat op dat ijs en of je het dan nog zo naar je zin hebt is de vraag.....