donderdag 27 juli 2017

Je eigen tuin

Alles wat van je eigen tuin komt smaakt beter. Misschien is het schijn, dat moet dan maar, doch ik (lees we) eten met meer smaak wat van onze eigen grond komt. Je herinnert je de inzet, het spitten, de bemesting, het planten, het liefdevol op zien groeien en weet dat er geen door jezelf aangebracht zijnde giffen zijn gebruikt.
Derhalve kun je als man je uien gerust tonen...

vrijdag 14 juli 2017

De Molenwaard ontwaakt


Vrouwen in reusachtige konten trimmen voorbij ons raam. Mag het graag zien al dat geweld. Kom, kom, dames die kont is de reden dat uw man op u viel. Loop hem er nu niet geheel en al af want een vrouw is geschapen met rondingen en behoeft zich er niet voor te schamen.
Er heeft een hond voor de deur gescheten wat ik eerst weg moet halen voordat ik ga maaien zo anders zitten de vlokken in mijn overgebleven haar.
Het heeft er alle schijn van een mooie dag te worden dus dat is meegenomen. In de verte loeien wat koeien en de eerste meiden die graag paardje rijden fietsen alweer druk converserende voorbij.
Vanuit de hoge bomen bij verder woonachtige buren roept een torenvalk.De geit tegenover ons huis, perst er keuteltjes uit die gelijken op pottertjes die pa altijd vrat tegen zijn keelpijntjes.
De rust valt op. Heerlijke stilte. Genieten dus....

zaterdag 8 juli 2017

vrijdag 30 juni 2017

Gabbertje

Op de Molenkade liep een verwarde man. Hij rook naar de jajem en mompelde wat voor zich uit. Ik zat wat voor mij uit te staren over het water naar een fuut met jongen. Hij nam plaats naast me in het gras en ik rook zijn kegel nu nog sterker.
“Als mijn gabber er was gaf ik hem een vijf euro,” riep hij zomaar vanuit het niets.
“Want je gabber is je gabber en heb ik een tientje dan heeft mijn gabber de helft. Daar ben je gabbers voor.”
Wat zeg je op een bekentenis als dit? Ik zweeg en keek naar de fuut. Hij draaide een uit apenhaar bestaand sjekkie en joeg er de brand in. Trok witte dikke rookwolken uit zijn peuk en hernam: ”Het is fijn je gabber te zien, want je gabber laat je nooit in de steek, omdat hij je gabber is.”
Er passeerde een zwaan met vier jongen in het water. We keken ze samen na tot ze uit beeld waren.
“Als ik een lekker wijf heb, dan krijgt mijn gabber haar ook. Want hij is tenslotte je gabber. Heb ik een auto, dan rijdt mijn gabber ook in de auto, daar is het je gabber voor.”
Het woord gabber begon mij de strot uit te hangen en ik vroeg hem: ”Waar is je gabber eigenlijk?”
“Ik heb op dit moment geen gabber,” mompelde hij, stond op en liep enigszins slingerend terug Ammers binnen.
In mijn grijze cellen bleef het woord gabber nog een tijdje hangen, net als de geur van jajem. Zou ik een gabber willen? Ik dacht van niet. Ik ken mijzelf en de mens. Iemands gabber zijn is me te close. Net zoals je wel eens ziet dat buren de deur voor een bepaalde tijd bij elkaar plat lopen en daarna een daverende ruzie krijgen, zo gevoelt het bij mij ook bij het woord gabber. Even gaat het goed en dan sla je elkaar de schedel in en heb je geen gabber meer.
Ik zou er derhalve ook geen een zoeken….